Mijn mooiste ervaring met de Waddenzee was toen ik naar het Duitse Waddeneiland Juist ging. Er kon die dag geen veerboot varen want er was te weinig water onder de kiel. Moeder Natuur domineerde.

Maar er vloog een klein vliegtuig en aarzelend, vanwege de CO₂-uitstoot, stapte ik in. Om vervolgens met hoge hartslag ademloos uit het raam te kijken. Dolenthousiast zag ik van een beperkte hoogte de zandbanken met hun door golfslag veroorzaakte rillen en de geulen waar het water uitstroomde en die zo ondiep waren dat je erdoorheen naar de bodem kon kijken. Kronkelend, kabbelend, glinsterend hier wat groenig, daar geler, soms blauwig, dan weer grijs. Het is lastig die ervaring in woorden te vatten. Daarna maakte ik nog vele tochtjes over het Wad en steeds genoot ik volop. Maar zo indrukwekken…

Wij willen onze journalistiek zo open mogelijk houden omdat we onze liefde voor het Noorden graag met iedereen delen. Maar om deze onafhankelijke journalistiek mogelijk te maken, investeren wij veel tijd en geld. Wij hebben onze lezers nodig om dit te kunnen blijven doen. Voor slechts 43,50 per jaar kun je ons steunen en krijg je 5 keer per jaar ons tijdschrift opgestuurd.