Genoeg ruimte aan het Paterswoldsemeer?

Elke donderdag vind je op onze website een nieuw perspectief op het landschap. Deze week schrijft Leonie Wendker over het Paterswoldsemeer, over de ontwikkelingen en haar zorg om de toekomst: blijft er genoeg ruimte over?

TEKST
Leonie Wendker

Voor mijn ogen zie ik een grote vlakte gevuld met water. In die open ruimte liggen een aantal eilandjes met bomen en bosschages en op het water her en der witte plukjes zeil. Daarachter zie ik de contouren van de stad, ijkpunten aan de horizon, gebouwen die ik herken zoals de DUO, Brander & Stoker, de Martini-toren en de Gasunie. Ieder een eigen verhaal en voor mij een herinnering, maar ik hoef er nu niks mee zo aan de andere kant van het meer.

Koepel

Achter mij staat de Paalkoepel, een klein ietwat in verhouding gek maar charmant pand dat in 1908 is gebouwd in opdracht van de Familie Scholten, een rijke landbouwindustrieel uit Groningen en omgeving. Het is een paviljoen op palen dat nu een restaurant is. De Paalkoepel begint steeds meer een opvallende verschijning te worden in het rijtje uitbaters langs het meer.  Begin van de 20ste eeuw wordt het Paterswoldsemeer ontdekt door welgestelde recreanten, terwijl het meer dan al een paar eeuwen oud is. In de 16e en 17e eeuw is ze ontstaan door de afgraving van veen.

Mijn meer

Ik woon nu bijna 20 jaar in de stad Groningen en een rondje rond het meer fietsen voelt als vrijheid zo nabij de dichtbebouwde omgeving. Soms voelt het alsof je de enige bent die dit weet en dat het meer van mij is. De zeilscholen en hun bootjes met rode vesten erop of pruttelsloepjes zijn er natuurlijk ook altijd, maar die hebben een doel op dat meer.  Nee, ik genoot daar van de weidsheid, de sporen van glorie uit voorbije tijden, de doorkijkjes tussen rietkragen en bebouwing. De ingrepen in het landschap met sloten, een molen, kleine scheepswerven, vervallen boothuisjes en steigertjes waar je alleen kan zijn. Ik zag ze liggen in het landschap rond het water en dacht dat ik de enige was die daarvan de schoonheid inzag.

Druk

Afgelopen jaren is de omgeving rondom het meer enorm in trek bij stadjers en iedereen uit de dorpen daaromheen. Grootschalige uitbaters als De Rietschans, Strandpaviljoen Paterswoldsemeer, Paviljoen van De Dame zijn binnen een paar jaar de grond uit gestampt en zitten propvol. De Meerweg die Haren en Paterswolde verbind en een scheiding vormt tussen Groningen met het meer en Drenthe met het Friesche Veen is heringericht en er is ook een strandje aangelegd. De weg is voorzien van kronkels en verhoogde vlakken om de snelheid van auto’s te verlagen en extra ruimte voor fietsers te genereren, want beide vervoersmiddelen zijn ruim vertegenwoordigd daar aan de rand van het meer. Het is er druk! Het is er ook nog steeds fijn, vooral met zon en uitgestrekte blauwe luchten met indrukwerkkende wolkenformaties, maar wel heel druk! Ik snap wel waarom, mensen genieten van hetzelfde waar ik van geniet. Zo dichtbij de stad en tóch het gevoel van ruimte. Zo’n 100 jaar later is het Paterswoldsemeer en haar omgeving wederom ontdekt door welgestelde recreanten en dat is met alle welvaart aan het begin van de 21ste eeuw een hele grote groep mensen.

Blijft er nog ruimte over?

Wat ik mij dan altijd hardop afvraag, wie ziet erop toe dat het Paterswoldsemeer een meer blijft met openbare ruimte dat voor iedereen toegankelijk blijft? Is er een meervisie of een meerplan? Dat je je kan blijven verwonderen aan de oevers, dat je zomaar ergens kan gaan zitten zonder aan de koffie of friet te moeten, waar je niet hoeft te watersporten, maar ook een passant mag zijn zonder doel. Die in rust zijn rondje maakt en het contrast van stad en ommeland op zich laat inwerken en zich misschien inbeeld hoe de recreanten van meer dan 100 jaar geleden in de toen al aanwezige paviljoens zaten bij te komen van die mooie maar intense stad.

Sluit je aan bij Noorderbreedte!
Laat u informeren en inspireren over alles wat mooi, bijzonder en in ontwikkeling is in het Noorden!
€42,50